Interview met Vivian Verheijen

Nooit wachten, beginnen! Filosofie van de OSCI-tas van Vivian Verheijen. Vivian maakt tassen. En wat voor tassen! Bijzonder en draagbaar. Soms ook met een thema. Bijvoorbeeld: Boer zoekt vrouw.

Interview met Vivian Verheijen, communicatietrainer bij KEI Consultancy, maar bovenal ook kunstenares

‘Ik wil elke maand een tas maken van iets dat mij op dat moment persoonlijk bezig houdt en actueel is. Zo krijg ik aan het eind van 2008 12 tassen met mijn belevingen van het afgelopen jaar. De eerste januari werd het programma ‘Boer zoekt vrouw’ uitgezonden. Heel Nederland kijkt hiernaar. En dan zie je dat we allemaal erg Hollands gezind zijn. Mijn tas ‘Boer zoekt Vrouw’ sluit daar op aan. Een van mijn andere tassen, ‘Hou van Holland’, draagt mijn boodschap verpakt in een boodschappentas. En in mijn dromen zie ik Yvon Jaspers met mijn tas lopen!

Hoe kom je erbij het schilderij van Paul Kerrebijn voor de tas voor de Koningin te gebruiken?
Na de oproep van RTL Boulevard begon ik aan de ‘Alstublieft Majesteit’. Ik wilde in deze tas het thema 'mooie herinneringen altijd bij je dragen' (de herinnering aan Prins Claus) verwerken maar ook de leeftijd van de Koningin, en haar liefde voor dieren. Via Google ben ik toen op zoek gegaan naar mooie foto's van Prins Claus en daar stuitte ik op dit schilderij . Omdat op elk kunstwerk beeldrecht rust - je mag het beeld niet zonder toestemming gebruiken – heb ik toen telefonisch contact gezocht met de maker van het werk en hem om toestemming gevraagd. Hij vond het geen probleem als ik maar wel zijn naam zou vermelden.

Weet je al of de tas is uitgekozen?
Ja, de tas is niet uitgekozen. Pech!

Verkoop je hem dan?
Nee verkopen niet. Een van mijn vele wensen is aan het eind van het jaar mijn 12 tassen te kunnen exposeren .Waar weet ik nog niet. En deze tas mag daar niet bij ontbreken! Een andere optie is de tas te schenken aan het tassenmuseum 'Hendrikje” (in Amsterdam).

Vivian Verheijen werkt als freelance communicatietrainer / organisatieadviseur. ' Ik wil ook met mijn handen werken. Ik word blij als ik een tas aan het maken ben. Voel me daardoor meer in balans. Juist de combinatie van mijn twee totaal verschillende werkzaamheden geeft mij energie. Het geven van bedrijfstrainingen enerzijds, met contacten met veel verschillende mensen, er voor ze zijn, ze helpen stappen in hun werk en carrière te maken. En het maken van tassen in de tijd voor mezelf, waarbij ik mijn batterij weer kan opladen. Ik word echt gelukkig van de tassen die ik maak.’

Soms krijg ik de opmerking van mensen om mij heen ‘dat zou ik ook wel willen’. Mijn antwoord is dan altijd DOEN! Wacht niet maar begin, vandaag nog. In mijn werk als trainer bij KEI consultancy geef ik dit ook in mijn trainingen mee, je krijgt elke dag de kans om iets in jezelf te veranderen of in beweging te zetten door te doen en niet te blijven hangen in denken.

Zijn de tassen in de loop van de tijd veranderd?
Ja. Technisch is mijn werk continu aan het veranderen: ik leer door te doen. Suggesties van klanten kan ik direct aanpassen en verwerken. Zo maak ik nu in bijna elke tas een extra voorvakje voor je mobiel en bij elke tas een bijpassend etui. De haak en ring voor bevestiging van sleutel en evt. etui maakte ik al. Ik vind het belangrijk dat de functie van de tas niet verloren gaat, het is en blijft een gebruiksobject met steeds een verrassende buitenkant. En verder is een OSCI-tas  direct herkenbaar, met een eigen smoel. Het gaat om gezien worden van buiten en functioneel van binnen. Een gebruiksobject, lekker flaneren met je OSCI tas of voor een speciale gelegenheid dragen, maar je mag mijn tassen ook aan de muur hangen.

OSCI-s worden gedragen door jong en oud, van 5 jaar tot 85 jaar. Je zou zeggen dat je je dan niet richt op een specifieke doelgroep, maar dat is niet waar. Het zit 'm in de manier waarop deze klanten in het leven staan - ze kijken naar mooi én praktisch en dat is ook wat ik wil maken.

Wat zegt zo’n tas over jou?
Ik heb dit zelf pas kort geleden ontdekt bij mezelf. In de tassen zitten vaak mijn herinneringen verwerkt - wat in mijn hoofd zit verwerk ik in mijn tassen. Dat zie ik als mijn rode draad. En ik kan je vertellen dat er nog heel veel ideeën in mijn hoofd zitten!

Verkoop en waardering?
Mijn eerste expositie was in Bergen (NH) in hotel BLOOMING tijdens de Kunst 10-daagse. De reacties waren erg leuk. De eerste tas werd verkocht heel vroeg in de ochtend aan een Spaanse zakenvrouw die haar vlucht moest halen en niet kon wachten op de officiële opening. Gelukkig had de receptioniste een gezonde commerciële instelling en heeft ze de tas aan haar verkocht. De receptioniste vertelde mij het verhaal bij het ontbijt die ochtend, en het was een goed begin!

Ik weet nog heel goed toen ik voor het eerst aan een serie tassen werkte en deze liet zien aan mijn jongste broer dat hij mij daarna belde een een order plaatste van 12 grote soft bags. Het werd het kerst cadeau voor al zijn vrouwelijke medewerksters. Als ik bij hem op kantoor kom, krijg ik nog steeds bedankjes en te horen dat ze er erg blij mee zijn. En ik ben erg blij met mijn broer maar dat begrijp je wel.

Mijn moeder is mijn grote fan en niet zoals ze zelf zegt ‘omdat ik haar dochter ben’ maar omdat ze mijn tassen erg mooi vindt. ‘Echte kunstwerken’; zegt ze altijd, en ze heeft er inmiddels al meer dan zeven! Je directe omgeving steunt en stimuleert je het eerst, en veel van mijn vrienden en familieleden dragen een OSCI. Mijn man, professioneel fotograaf, zorgt er elke keer voor dat de tassen mooi op de plaat komen.

Verlangens en wensen voor de toekomst?
Mijn wens voor de toekomst is dat iedereen mijn tassen leert kennen en waarderen en natuurlijk ook gaat kopen!

Nieuws